Oppervlakte 5 ha.
Natuurlijk sinds 1997
Over de wijnmaker
Philippe Jambon komt uit Ouroux, in het noordelijke deel van de Beaujolais waar geen wijn wordt gemaakt. Hij begon zijn loopbaan als sommelier in sterrenrestaurants, onder meer bij Roger Vergé en als laatste bij Frédy Girardet in het Zwitserse Crissier. Rond 1990 at hij in Lausanne in het restaurant van Pascal Santailler, eveneens afkomstig uit de Beaujolais (en de naamgever van Gramenons Cuvée Pascal S.), die de ene na de andere fles opentrok van Marcel Lapierre, Jean Foillard, Guy Breton en Jean-Paul Thévenet. Voor de twintigjarige Philippe was dat een openbaring: was dít Beaujolais? Hij besloot het restaurantwerk achter zich te laten, want de grote wijnen lagen volgens hem niet in de kelders van de grote restaurants. Na een opleiding aan de wijnbouwscholen van Mâcon-Davayé en Tain-l’Hermitage, waar hij naar eigen zeggen vooral leerde ‘wat je allemaal níét moet doen’, begon hij in 1997 samen met Catherine een klein domein in Chasselas, op de grens van de zuidelijke Bourgogne en de noordelijke Beaujolais.
Dat was geen voor de hand liggend moment, want de Beaujolais zat midden in een crisis. Overproductie van goedkope Gamay met hoge opbrengsten had de druivenprijzen naar een historisch dieptepunt gedrukt, en veel wijnmakers in de streek konden nauwelijks overleven. Philippe en Catherine kozen voor het tegenovergestelde: zacht werk in de wijngaard, nauwgezet werk in de kelder, en wijnen die het eigen karakter van de noordelijke Beaujolais laten zien en lang kunnen rijpen. In de loop der jaren brachten ze een verzameling micropercelen bijeen rond Chasselas en Leynes, die inmiddels zo’n 5 hectare beslaan. Ze werken vanaf het begin biologisch. In 1997 maakten ze al één vat volledig zonder sulfiet (‘Baltailles Sauvage’); de rest kreeg, net als de jaargangen 1998 en 1999, bij het bottelen nog een minimale dosis, die jaar na jaar kleiner werd. Sinds 2000 voegen ze helemaal niets meer toe. Of zoals Philippe het zegt: ‘Een beetje gefilterd is gefilterd. Een beetje gezwaveld is gezwaveld. Als het nul is, is het nul!’ Ook voor de kwaliteit van de druiven legt hij de lat uitzonderlijk hoog: er wordt pas geoogst als de druiven, naar zijn oordeel, in perfecte conditie zijn. Daardoor gaan er soms hele jaren voorbij zonder dat Catherine en Philippe een oogst binnenhalen waar ze tevreden genoeg over zijn om er wijn van te maken voor de internationale markt. Des te groter is de vreugde in de jaren dat dat wél lukt!
Om die gaten op te vangen, werken Catherine en Philippe ook met wijnen van bevriende wijnmakers uit de Bourgogne, de Beaujolais en Zuid-Frankrijk. Daarbij komt Philippe’s ervaring als sommelier goed van pas. Hij selecteert wijnen van makers die volgens dezelfde principes werken als hij en Catherine, en brengt die uit onder zijn eigen label ‘Une Tranche’. Vergeleken met de domeinwijnen zijn deze wijnen meestal een tikje minder wild en bedoeld om jong te drinken. Een Une Tranche-wijn is op zijn minst biologisch en natuurlijk gevinifieerd, al wordt een enkele Une Tranche soms nog een klein beetje gesulfiteerd. Philippe werkt nauw met de wijnmakers samen en probeert hen te inspireren om volledig zonder sulfiet te gaan werken, en daarin heeft hij een indrukwekkend trackrecord. Het risico nemen Catherine en Philippe vervolgens zelf: ze kopen de wijnen af en brengen ze onder het Une Tranche-label op de markt. Zo vinden de wijnmakers hun weg naar de markt en bouwen ze niet alleen naamsbekendheid op, maar ook vertrouwen in hun eigen werkwijze en in het maken van wijn zonder toevoegingen. Dat vertrouwen, in de wijn, het proces en de kwaliteit van het fruit, is voor Philippe het allerbelangrijkste. Hij laat dan ook geen kans onbenut om de waarheid van de natuur te verkondigen en de mythes van de ‘grote wijnwereld’ onderuit te halen.
Over de wijngaard
De wijngaarden van Catherine en Philippe bestaan uit een verzameling micropercelen rond Chasselas en Leynes, op steile hellingen die bijna allemaal op het zuiden liggen, waardoor de druiven zelden moeite hebben om rijp te worden. Het duo werkt er met het grootste respect voor de natuurlijke gang van zaken: biologisch, of zoals Philippe het zegt, ‘logisch, zonder chemie’. Dat is voor hen minder een kwestie van ideologie dan van kwaliteit, want hoe levendiger en diverser de bodem, hoe complexer de wijn. Er wordt daarom maar af en toe geploegd, tussen de rijen en zonder tractor, en er wordt kort gesnoeid. Al het werk in de wijngaard gebeurt met de hand, en er wordt laat geoogst, ook in goede jaren: Philippe oogst nooit voordat ook de steeltjes rijp zijn.
De ligging van Chasselas is bovendien bijzonder. Het is het noordelijkste puntje van de Beaujolais, op de grens met de Bourgogne. Philippe’s perceel op de ‘Roche Noire’ is de meest noordelijke Gamay-wijngaard van de hele regio, en de grens tussen de Beaujolais en de Mâconnais (Bourgogne) slingert hier letterlijk door de vallei. Waar Gamay staat, valt de wijn onder de Beaujolais, en waar Chardonnay staat, onder de Bourgogne. De Chardonnay-percelen van Philippe, waar onder meer zijn Jambon Blanc vandaan komt, liggen dus eigenlijk op Bourgondisch grondgebied. De kalksteen van de Mâconnais loopt hier door naar het zuiden en het graniet van de Beaujolais naar het noorden; Leynes ligt daar precies tussenin, op een paar kilometer van Pouilly-Fuissé en Chaintré. ‘We hebben alle goede kanten van de Beaujolais én van de Bourgogne,’ grapt Philippe, ‘en daarom zijn we beter dan allebei. Maar dat kun je ze niet vertellen, want dan worden ze jaloers.’ Elk jaar organiseert Philippe in Leynes bovendien het natuurwijnsalon Biojoleynes.
Ook heeft Philippe percelen met stokken van meer dan honderd jaar oud. De opbrengst daarvan is minimaal, maar deze druiven hebben een diepgang en smaak die je bij jonge stokken tevergeefs zoekt.
Over de wijnen
Geduld staat bij Catherine en Philippe hoog in het vaandel: ze oogsten laat en laten de wijnen lang rijpen. De maceraties met hele trossen duren lang, en de wijnen liggen vervolgens achttien maanden tot vijf jaar (en soms veel langer) op vat, zonder bijvullen, voordat ze ongefilterd en zonder sulfiet worden gebotteld. Een wijn gaat pas de fles in als hij er echt klaar voor is. Die lange, oxidatieve opvoeding is voor Philippe ook de reden dat hij geen sulfiet nodig heeft: de zogenaamde ‘fouten’ die vaak met zero-zero-wijn worden geassocieerd, verdwijnen in het vat vanzelf. Een piek in vluchtige zuren kan een jaar of twee duren en daarna weer verdwijnen, terwijl wie op dat moment sulfiet toevoegt, die vluchtigheid er nooit meer uit krijgt. Philippe zoekt zelfs bewust zoveel mogelijk vluchtigheid op, net onder de grens waarop je het proeft: ‘Dan gaat een wijn naar je hoofd, en naar je hart.’ Daardoor hebben de wijnen een diepte en complexiteit die alleen met veel tijd en rust te bereiken is. De gecontroleerde blootstelling aan zuurstof geeft ze bovendien een rijk, oxidatief en complex karakter en maakt ze gastronomisch breed inzetbaar.
In de kelder wordt volop geëxperimenteerd, en de cuvées verschillen van jaargang tot jaargang. Zo blendde Philippe ooit een Chardonnay uit 2004 met edele rot, die acht jaar op vat had gelegen, met een Gamay uit 2011. ‘Bij Philippe proef je misschien wel de toekomst,’ merkte een Bourgondische wijnmaker eens op. Fruitigheid alleen is voor Philippe niet het doel: hij wil het terroir laten spreken en wijnen maken die kunnen rijpen, ook van crus die elders als primeur worden gedronken.
In augustus 2026 waren we te gast bij Catherine en Philippe, en Philippe nam ons mee in een bijzonder inspirerende blindproeverij. We proefden zeven wijnen, allemaal blind, en op zijn verzoek in stilte. Zo proefden we zonder vooroordeel of beïnvloeding en konden we de wijnen in alle rust analyseren. In het rijtje stonden zowel domeinwijnen als Une Tranche-wijnen, en ze kwamen stuk voor stuk ontzettend energiek uit de fles. De verschillen tussen de twee reeksen waren uiteraard goed te proeven. De domeinwijnen waren rijpe, grote, oxidatieve meesterwerken: soms blends van meer dan tien jaargangen, of wijnen die meer dan zes jaar op vat hadden gelegen voordat ze werden gebotteld. De Une Tranche-wijnen leunden over het algemeen meer op jong fruit, al zaten er ook een paar tussen met lange houtrijping en een oxidatieve toets. In de kelder proefden we met Philippe nog wijnen uit vat, van kort (2 tot 5 jaar op vat…) tot lang gerijpt (20 tot 25 jaar op vat…!). Volgens Philippe waren veel van die vaten al jaren niet meer bijgevuld, en stond de wijn er niet hoger dan halverwege in. Over geduld gesproken…
Interview met Philippe Jambon door Not Drinking Poison
Instagram van Catherine en Philippe Jambon
Area 5 ha
Natural since 1997
About the winemaker
Philippe Jambon grew up in Ouroux, in the northern part of Beaujolais where no wine is made. He started out as a sommelier in Michelin-starred restaurants, working for Roger Vergé among others, and finally for Frédy Girardet in Crissier, Switzerland. Around 1990 he ate at the Lausanne restaurant of Pascal Santailler, a fellow Beaujolais native (and the man behind Gramenon’s Cuvée Pascal S.), who opened bottle after bottle from Marcel Lapierre, Jean Foillard, Guy Breton and Jean-Paul Thévenet. For the twenty-year-old Philippe it was a revelation: this was Beaujolais? He decided to leave restaurant work behind, convinced that great wine was not to be found in the cellars of grand restaurants. After studying at the wine schools of Mâcon-Davayé and Tain-l’Hermitage, where by his own account he mainly learned ‘everything that must not be done’, he and Catherine set up a small domaine in Chasselas in 1997, on the border between southern Burgundy and northern Beaujolais.
The timing was anything but obvious, as Beaujolais was in the middle of a crisis. Overproduction of cheap, high-yielding Gamay had pushed grape prices to a historic low, and many growers in the area were struggling to survive. Philippe and Catherine took the opposite route: gentle work in the vineyard, meticulous work in the cellar, and wines that show the character of the northern Beaujolais and can age for a long time. Over the years they have brought together a collection of micro-plots around Chasselas and Leynes, now covering around 5 hectares. They have farmed organically from the very start. In 1997 they made one barrel entirely without sulphites (‘Baltailles Sauvage’); the rest, like the 1998 and 1999 vintages, still received a small dose at bottling, which shrank year after year. Since 2000, nothing has been added at all. As Philippe puts it: ‘If it’s a little filtered, it’s filtered. If it’s a little sulphited, it’s sulphited. If it’s zero, it’s zero!’ His standards for fruit quality are just as high: grapes are only picked when, in his judgement, they are in perfect condition. As a result, whole years sometimes pass without Catherine and Philippe bringing in a harvest they are happy enough with to make wine for the international market. That makes the joy all the greater in the years when they do!
To bridge those gaps, Catherine and Philippe also work with wines from winemaker friends in Burgundy, Beaujolais and the south of France. Here, Philippe’s experience as a sommelier comes in handy. He selects wines from growers who follow the same principles as he and Catherine do, and releases them under his own label, ‘Une Tranche’. Compared with the domaine wines, these are usually a touch less wild and meant to be drunk young. An Une Tranche wine is at the very least organic and naturally vinified, although some Une Tranche wines do still receive a little sulphur. Philippe works closely with the growers and tries to inspire them to go fully without sulphites, and he has an impressive track record in convincing them. Catherine and Philippe then take on the risk themselves: they buy the wines and bring them to market under the Une Tranche label. This way, the winemakers find their way into the market and build not only recognition, but also confidence in their own process and in making wine without additions. That confidence, in the wine, the process and the quality of the fruit, matters more to Philippe than anything. He never misses a chance to speak the truth of nature and to debunk the myths of the ‘big wine world’.
About the vineyards
Catherine and Philippe’s vineyards consist of a collection of micro-plots around Chasselas and Leynes, on steep slopes that nearly all face south, so the grapes rarely struggle to ripen. The couple tends them with the utmost respect for nature’s course: organically, or as Philippe puts it, ‘logically, without chemicals’. For them this is less about ideology than about quality, as a living, diverse soil gives the wine more complexity. Ploughing is therefore done only occasionally, between the rows and without a tractor, and the vines are pruned short. All vineyard work is done by hand, and harvest comes late, even in good years: Philippe never picks before the stems are ripe too.
Chasselas also has a remarkable location. It is the northernmost tip of Beaujolais, right on the border with Burgundy. Philippe’s plot on the ‘Roche Noire’ is the northernmost Gamay vineyard in the entire region, and the border between Beaujolais and the Mâconnais (Burgundy) literally winds its way through the valley. Where Gamay is planted, the wine falls under Beaujolais; where Chardonnay is planted, it falls under Burgundy. This means that Philippe’s Chardonnay plots, where his Jambon Blanc comes from among others, are technically on Burgundian soil. The limestone of the Mâconnais reaches south into the area here, while the granite of Beaujolais reaches north; Leynes sits right in between, a few kilometres from Pouilly-Fuissé and Chaintré. ‘We have all the good sides of Beaujolais and of Burgundy,’ Philippe jokes, ‘which is why we’re better than both. But you can’t tell them that, because they’re jealous.’ Every year, Philippe also organises the Biojoleynes natural wine fair in Leynes.
Philippe also has plots with vines over a hundred years old. Their yields are tiny, but these grapes have a depth and flavour you will look for in vain in young vines.
About the wines
Patience is everything for Catherine and Philippe: they harvest late and give their wines a long time to mature. Whole-cluster macerations are long, and the wines then spend anywhere from 18 months to five years (and sometimes much longer) in barrel, without topping up, before being bottled unfiltered and without sulphites. A wine only goes into bottle when it is ready. For Philippe, this long, oxidative élevage is also what makes sulphites unnecessary: the so-called ‘faults’ associated with zero-zero wine tend to resolve themselves in barrel. A spike in volatile acidity can last a year or two and then disappear, whereas adding sulphites at that point locks it in for good. Philippe even deliberately aims for as much volatility as possible, just below the point where you can taste it: ‘That’s when a wine goes to your head, and to your heart.’ The result is wines with a depth and complexity that can only come from plenty of time and rest. The controlled exposure to oxygen also gives them a rich, oxidative and complex character and makes them very versatile at the table.
The cellar is a place for experiment, and the cuvées change from vintage to vintage. Philippe once blended a botrytised 2004 Chardonnay, eight years in barrel, with a 2011 Gamay. ‘You might even taste the future chez Philippe,’ one Burgundian grower remarked. Fruitiness alone is not the goal for Philippe: he wants to bring out the terroir and make wines that can age, even from crus that are usually drunk like primeurs.
In August 2026 we visited Catherine and Philippe, and Philippe treated us to a truly inspiring blind tasting. We tasted seven wines, all blind and, at his request, in silence. This let us taste without bias or influence and analyse the wines in peace. The line-up included both domaine wines and Une Tranche wines, and every single one came out of the bottle bursting with energy. The differences between the two ranges were clear, of course. The domaine wines were ripe, big, oxidative masterpieces: some were blends of more than ten vintages, others had spent over six years in barrel before bottling. The Une Tranche wines generally leaned more towards young fruit, although a few also showed long oak ageing and an oxidative touch. In the cellar, Philippe also let us taste wines from barrel, from short-aged (2 to 5 years in barrel…) to long-aged (20 to 25 years in barrel…!). According to Philippe, many of these barrels had not been topped up in years, and the wine level was no higher than halfway. Talk about patience…
Not Drinking Poison interview with Philippe Jambon
Catherine and Philippe Jambon on Instagram
